Fragas do Eume

Un ano máis cumplimos coa nosa cita otoñal co Parque Natural  Fragas do Eume, paraxe de gran beleza e exemplo do que foron os bosques que poboaron a maior parte do litoral galego.

Nesta ocasión iniciamos a andaina en Goente no lugar do Gallel, ascendemos ao alto de Fontardión. A nubosidade do día non nos permitiu ver as magníficas vistas do contorno. Continuamos ata o mirador de Teixido onde contempramos as espectaculares vistas do embalse e o cañón do río Eume .

Iniciamos a baixada ao corazón das fragas polo sendeiro que nos leva a antiga central de Ventureira, acompañados pola gran variedade cromática da flora e polo espectacular caudal do Rego de Teixido. Cruzado o Eume e pasado o Rego do Parrote iniciamos a subida en zig-zag ata Monfero, este tramo ata o lugar As Leguas forma parte do camiño do Medievo. No lugar de As Leguas antes de cruzar o Rego da Vaca desvíamonos para contemplar a fervenza e os restos de un antigo molino. Continuamos o camiño en ascenso ata coronar o Penedo Gordo, distinguimos ao lonxe a torre de Hércules,  Montefaro e o alto del Fontardión lugar onde comezamos a andaina. Por último descendemos ata A Ponte da Pedra en Monfero onde nos espera o bus.

 

Barco de Valdeorras – San Paio

Iniciamos a ruta no paseo do Malecón cruzando o río Sil pola pasarela peatonal ata o área recreativa de O Salgueiral, onde un panel nos indica que transitamos polo itinerario denominado “Camiños Naturais” que  segue a Vía Nova Romana, Itinerario de Antonino que unía Braga e Astorga.

A ruta continúa co rio a man dereita e que vai ser unha visión constante en todo o recorrido. Chegamos a Arnado, pequena poboación cuxo aceso faise pasando por un arco baixo o pazo – castillo de Arnado o de Torre Penela, de principios do siglo XX que exteriormente se conserva ben. O camiño toma altura ascendendo pola ladeira da montaña ata Correxais, onde aproveitamos para visitar as ruínas do convento dos Trinitarios fundado en 1727,  lugar de gran importancia histórica na comarca de Valdeorras.

As vistas dende o pobo son impresionantes, o río Sil,  o Barco de Valdeorras,  o embalse de Santiago e os pobos en ladeira oposta do valle como Vilamartín de Valdeorras. No inicio da baixada ao arroyo de Olivedo as vistas ábrense á vega, na que se asenta A Rúa de Valdeorras e Petín a ambos lados do Sil. A baixada realizámola a sombra das encinas e unha vez pasado o arroio de Olivedo a subida facémola en compañía do castaño. Chegando a San Paio camiñamos a través de viñedos e pasamos por algunhas bodegas que estaban no inicio da vendimia, na de Sampaiolo familiar de un socio do club, nos obsequiaron cunha degustación de Mencía e Godello. Rematamos a andaina comendo na bodega de este socio e familia aos cales damos as grazas pola súa hospitalidade.

Aventura de Altura

Día 22 de agosto:

Chegamos a Chamonix as 09:00 un grupo formado por tres integrantes do club de montaña O Caxado (Jose, Luy e Mito) e un compañeiro do club de montaña vallisoletano (Félix). As 10:00 subimos a Aiguille du Midi (3.842 m) utilizando os medios mecánicos do teleférico.

Unha vez na estación superior de Aiguille du Midi, dirixímonos a un túnel excavado na neve para realizar a baixada ao refuxio de Cosmiques. A través de una arista bastante aérea alcanzamos o valle branco onde nos estaba esperando outro compañeiro do club montaña O Caxado (Nacho), que había chegado o día anterior.

En máis ou menos 40 minutos alcanzamos o refuxio de Cosmiques (3.613 m). Nos rexistramos e informamos das condicións da ruta de aceso ao Mont Blanc polos tres montes (o ruta dos catro miles). Según a información que nos proporciona a garda do refuxio, encontrarémonos cunhas condicións bastante delicadas, sobre todo na subida ao collado do Mont Maudit. Por elo decidimos almorzar as 00:00 para sair canto antes do refuxio.

Sírvennos a cena as 18:30 e as 19:15 xa estamos metidos nas nosas camas para poder descansar o máximo posíbel para o duro día que nos espera.

Día 23 de agosto:

Almorzamos e nos preparamos para saír. Sobre a 01:45 saímos do refuxio dos cordadas (3 persoas en unha e 2 en outra) listos para unha dura xornada.

As condicións da neve e o xeo vanse cumprindo según a información recibida o día anterior. A subida ao ombreiro do Mont Blanc de Tacul é técnicamente sinxela salvo 3 gretas. Unha de elas que debemos sobrepasar mediante os dous tramos de escada que se encontran colocados na mesma e as outras nas que os pontes de xeo existentes supoñen un perigo evidente de caída ao interior da  crack.

Tras pasar o ombreiro del Tacul (4.074 m), espéranos a parte máis técnica da ascensión. Descendemos lixeiramente antes de atacar o collado do Mont Maudit. Nun primer momento dirixímonos a dereita por unha ladeira cunha fuerte pendente e gran perigo de caída. Pronto divisamos unh enorme greta, a cal bordearemos ata encontrar unha ponte moi estreita sobre a mesma, a cal se encontraba rota no extremo oposto a nosoutros. Alí nos encontramos cunha cordada dos chicos españois que se habían dado a volta porque non o vían claro. Nosoutros decidimos cruzar a ponte e continuar ata a cumbre. A ponte impresionounos a todo o grupo, realmente era un ponte moi estreita con un tramo que sería necesario saltar para alcanzar o outro lado da greta. Teníamos todos la preocupación de como se encontraría este puente a la vuelta debido a la subida de temperatura que se produce con el sol y la mayor dificultad de pasarlo hacia el otro lado, ya que en el descenso se debe saltar hacia el puente y no desde el puente como en la ascensión.

Tras pasar a greta, nos dirixímonos ata a esquerda e nos percatamos do perigo que existía por desprendemento d pedras, e máis, nun momento poidemos ver incluso caída de algunha pedra por debaixo da nosa posición. Continuamos pola dereita outra vez para salvar outra greta e comenzar a subir o último tramo ata alcanzar o collado do Mont Maudit. Nesta zona encontrámonos con unha rampa de forte pendente na que se había colocado unha corda fixa para asegurar a ascensión.

Unha vez no collado do Mont Maudit (4.356 m) xa poidemos ver a cima do Mont Blanc. Neste punto as forzas empezan a frouxear, a altitude e o duro da ascensión comeza a pasar factura. Varios de nosoutros empezamos a sentir os efectos do mal de altura e sentimos un gran cansancio agravado pola baixa concentración de osíxeno no aire, o cal fai que cada paso que demos supoña un gran esforzo. Al menos, a parte máis técnica da ascensión xa estana feita e solo resta unha larga e dura caminata salvando as últimas rampas hasta a cima. A pendente das rampas é bastante forte para o noso estado físico, pasito a pasito, e moi pouco a pouco seguemos remontando ata que, as 12:25 alcanzamos o noso obxetivo, a cima do Mont Blanc (4.810 m) o teito dos Alpes e da Unión Europa.

Debido ao retraso no horario previsto, decidimos que regresar ao refuxio de Cosmiques non era a mellor idea. Polo tanto, descendemos por a vía normal de ascenso, coa esperanza de encontrar sitio libre no famoso refuxio de Gouter. O descenso faise moi duro debido ao cansancio acumulado, pero tras recorrer a arista cimera e pasar o domo de Gouter chegamos ao refuxio, situado na parte alta da arista do mismo nome.

Día 24 de agosto:

Tras pasar a noite no refuxio de Gouter, durante a cual estivo nevando fortemente acumulándose unhos 10 cm de neve, dirixímonos ata o Nid D’aigle para baixar a Chamonix utilizando un tren de cremalleira e un teleférico. Para elo baixamos pola arista nevada de Gouter, atravesamos a famosa bolera, pasamos por Tete Rousse, e descendimos finalmente al Nid D’aigle.

 

KM Vertical no Caurel

El sábado 18 un pequeño grupo del Club se desplazó hasta Folgoso do Courel, para realizar el único Km vertical existente en Galicia.
Iniciamos la ruta en O Pontón en Ferreiros de Abaixo, dejando a la izquierda el rio. A partir de Ferreiros de Arriba la subida se vuelve más pendiente con dos pequeñas trepadas, antes de la loma que nos aproxima a la base de Penaboa. Acometemos la parte más vertical de la ruta que remata en un mirador con unas vistas espectaculares. Después de una zona más suave nos queda la subida final a Pía Paxáro corta pero dura. Retornamos hacia Penaboa e iniciamos la bajada por un empinado cortafuegos. Llegando a la altura de Ferreiros de Arriba nos encontramos con Orlando el creador de esta ruta, que estaba abriendo en solitario una nueva variante. Bajamos con el hasta la carretera y después de darle las gracias en nombre de todos los amantes de la naturaleza por la labor de divulgación que realiza de la riqueza paisajística y etnográfica de O Courel, nos despedimos retomando el camino por un Souto de castaños hacia Ferreiro de Abaixo donde finalizamos la ruta.

X Travesía das Fragas Da Ribeira e Lostegal

Xa e posible anotarse nunha nova edición desta ruta que sigue tendo tirón e ganas de siguir crecendo paso a paso. 

Un ano mais podese facer camiñando e correndo, (sen cromometrar). Avituallamientos en ruta bien sólido y líquido. 

Para anotarse podes facelo na oficina do club ou na plataforma online de CHAMPIONCHIPNORTE.COM 

 

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que vostede teña a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando o seu consentimiento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies, pinche no enlace para maior información.

ACEPTAR
Aviso de cookies