Aventura de Altura

Día 22 de agosto:

Chegamos a Chamonix as 09:00 un grupo formado por tres integrantes do club de montaña O Caxado (Jose, Luy e Mito) e un compañeiro do club de montaña vallisoletano (Félix). As 10:00 subimos a Aiguille du Midi (3.842 m) utilizando os medios mecánicos do teleférico.

Unha vez na estación superior de Aiguille du Midi, dirixímonos a un túnel excavado na neve para realizar a baixada ao refuxio de Cosmiques. A través de una arista bastante aérea alcanzamos o valle branco onde nos estaba esperando outro compañeiro do club montaña O Caxado (Nacho), que había chegado o día anterior.

En máis ou menos 40 minutos alcanzamos o refuxio de Cosmiques (3.613 m). Nos rexistramos e informamos das condicións da ruta de aceso ao Mont Blanc polos tres montes (o ruta dos catro miles). Según a información que nos proporciona a garda do refuxio, encontrarémonos cunhas condicións bastante delicadas, sobre todo na subida ao collado do Mont Maudit. Por elo decidimos almorzar as 00:00 para sair canto antes do refuxio.

Sírvennos a cena as 18:30 e as 19:15 xa estamos metidos nas nosas camas para poder descansar o máximo posíbel para o duro día que nos espera.

Día 23 de agosto:

Almorzamos e nos preparamos para saír. Sobre a 01:45 saímos do refuxio dos cordadas (3 persoas en unha e 2 en outra) listos para unha dura xornada.

As condicións da neve e o xeo vanse cumprindo según a información recibida o día anterior. A subida ao ombreiro do Mont Blanc de Tacul é técnicamente sinxela salvo 3 gretas. Unha de elas que debemos sobrepasar mediante os dous tramos de escada que se encontran colocados na mesma e as outras nas que os pontes de xeo existentes supoñen un perigo evidente de caída ao interior da  crack.

Tras pasar o ombreiro del Tacul (4.074 m), espéranos a parte máis técnica da ascensión. Descendemos lixeiramente antes de atacar o collado do Mont Maudit. Nun primer momento dirixímonos a dereita por unha ladeira cunha fuerte pendente e gran perigo de caída. Pronto divisamos unh enorme greta, a cal bordearemos ata encontrar unha ponte moi estreita sobre a mesma, a cal se encontraba rota no extremo oposto a nosoutros. Alí nos encontramos cunha cordada dos chicos españois que se habían dado a volta porque non o vían claro. Nosoutros decidimos cruzar a ponte e continuar ata a cumbre. A ponte impresionounos a todo o grupo, realmente era un ponte moi estreita con un tramo que sería necesario saltar para alcanzar o outro lado da greta. Teníamos todos la preocupación de como se encontraría este puente a la vuelta debido a la subida de temperatura que se produce con el sol y la mayor dificultad de pasarlo hacia el otro lado, ya que en el descenso se debe saltar hacia el puente y no desde el puente como en la ascensión.

Tras pasar a greta, nos dirixímonos ata a esquerda e nos percatamos do perigo que existía por desprendemento d pedras, e máis, nun momento poidemos ver incluso caída de algunha pedra por debaixo da nosa posición. Continuamos pola dereita outra vez para salvar outra greta e comenzar a subir o último tramo ata alcanzar o collado do Mont Maudit. Nesta zona encontrámonos con unha rampa de forte pendente na que se había colocado unha corda fixa para asegurar a ascensión.

Unha vez no collado do Mont Maudit (4.356 m) xa poidemos ver a cima do Mont Blanc. Neste punto as forzas empezan a frouxear, a altitude e o duro da ascensión comeza a pasar factura. Varios de nosoutros empezamos a sentir os efectos do mal de altura e sentimos un gran cansancio agravado pola baixa concentración de osíxeno no aire, o cal fai que cada paso que demos supoña un gran esforzo. Al menos, a parte máis técnica da ascensión xa estana feita e solo resta unha larga e dura caminata salvando as últimas rampas hasta a cima. A pendente das rampas é bastante forte para o noso estado físico, pasito a pasito, e moi pouco a pouco seguemos remontando ata que, as 12:25 alcanzamos o noso obxetivo, a cima do Mont Blanc (4.810 m) o teito dos Alpes e da Unión Europa.

Debido ao retraso no horario previsto, decidimos que regresar ao refuxio de Cosmiques non era a mellor idea. Polo tanto, descendemos por a vía normal de ascenso, coa esperanza de encontrar sitio libre no famoso refuxio de Gouter. O descenso faise moi duro debido ao cansancio acumulado, pero tras recorrer a arista cimera e pasar o domo de Gouter chegamos ao refuxio, situado na parte alta da arista do mismo nome.

Día 24 de agosto:

Tras pasar a noite no refuxio de Gouter, durante a cual estivo nevando fortemente acumulándose unhos 10 cm de neve, dirixímonos ata o Nid D’aigle para baixar a Chamonix utilizando un tren de cremalleira e un teleférico. Para elo baixamos pola arista nevada de Gouter, atravesamos a famosa bolera, pasamos por Tete Rousse, e descendimos finalmente al Nid D’aigle.

 

Unha resposta a Aventura de Altura

  1. Jeasweere di:

    Androgel Kamgara Sold In Malaysia canadian healthcare mall levitra Female Sample Tadalis Sx Soft Vegetal Vigra

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Por favor, introduza o valor correcto. *

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que vostede teña a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando o seu consentimiento para a aceptación das mencionadas cookies e a aceptación da nosa política de cookies, pinche no enlace para maior información.

ACEPTAR
Aviso de cookies