Arquivos mensuais: Abril 2015

Copa galega de andainas

Este fin de semana comenzaron las andainas de la copa gallega de los 50km patrocinadas por la Federación Gallega de Montaña, los socios del Club se desplazaron a Padrón y Pontevedra para participar en sendas andainas.

Andaina do Sar  (Padrón) es la 1ª de las andainas de la copa de los 50 km, se permite realizar en tres disciplinas andando, corriendo o en btt, en esta ocasión se desplazaron 18 socios. Para algunos de ellos fue su primera participación en una andaina de dichas características. La experiencia por lo que tiene de desafío físico les daba algo de respeto, pero a pesar del cansancio, el diluvio sufrido y las ampollas se mostraron dispuestos a repetir la experiencia. Dos socios ( Rochela y Miguel ) realizaron dicho trayecto corriendo, el resto de los asistentes del club lo hicieron caminando cada uno a su ritmo terminando escalonadamente, en fin exceptuando algún lesionado todos cumplieron los objetivos que se propusieron.

La pasada noche del 25 de Abril,  una parte del equipo de Vistaoptica Narón, perteneciente al Club de Montaña Caxado realizó y finalizó con éxito la Pontevedrada 2015,  andaina solidaria que se celebra cada año con el fin de concienciar a la población de la gran importancia que tiene la donación altruista de sangre, órganos y tejidos.
Éste año la meteorología prometía una noche muy lluviosa y complicada. Esto no impidió que alrededor de las 10:30 de la mañana del Domingo el equipo llegara felizmente a la ansiada Plaza del Obradoiro.
Una mención especial para Manuel Canosa, un valiente que hizo en un mismo día los 50 km de Padrón y los 63 de la Pontevedrada…..

Saída pola Costa Artabra

Despois de leer as verbas do amigo (Pol) na pasada crónica en relación a saída de Pirineos atrevémonos a seguir relatando as nosas saídas, aínda que con moito traballo para tentar acercarnos a tan bo traballo.

Este domingo volvemos percorrer unha parte da Costa Artabra, iniciamos o percorrido ascendendo ás antigas baterías costeiras emprazadas no Alto de Campelo, e desmanteladas nos anos 40.
Estas baterías formaban parte do dispositivo de defensa ante un posible ataque naval a Ferrol e estaba formado por un total de catro baterías costeiras instaladas en Campelo (Valdoviño), Cabo Prior, Cabo Prioriño e o monte de San Pedro, na Coruña.
Cada unha delas constaba de dous canóns de 38,1 centímetros de diámetro, e de case 18 metros de lonxitude, catro de 15,24 e outros catro canóns antiaéreos de 10,5 centímetros.
Os elementos de maior tamaño, tiñan un alcance de 35 quilómetros
A base naval de Ferrol estaba defendida, desta forma, pola maior concentración artilleira da época.

Despois de gozar das magníficas vistas da costa de Valdoviño a Cabo Prior, dende o Alto dá Vela, iniciamos o descenso cara á praia de Campello onde se inicia a senda costeira,  nesta ocasión optamos por subir polo Couto dás Penas, na baixada desviámonos ata a Pena Molexa que é un penedo granítico formado por varias rochas de gran tamaño. A rocha principal parece estar colocada, encaixada, entre as outras, apuntando o lugar polo que cada 19 anos sae a lúa chea no solsticio de verán Casualidade natural ou colocación artificial da Idade de Bronce?

De volta o camiño continuamos cara o miradoiro Alto dá Lagoa(309 m), despois de contemplar as vistas baixamos ata un piñeiral o lado da praia de Ponzos, onde repoñemos forzas para continuaro co camiño, máis adiante quedan os restos dun lavadoiro dunha mina de ouro situada a uns centos de metros cara o interior, hoxe non visible.
Chegamos á praia de Santa Comba onde hai unha ermida situada na pequena illa de Santa Comba
Atravesamos a praia e dirixímonos ata Cabo Prior onde está situado un faro aínda en activo, e outro emprazamento de baterías costeiras tamén desmanteladas como as de Campelo. Despois dun
anaco descansando, gozando da paisaxe, do sol en voa compaña volta para As Pontes, con parada para hidratarse.

Monte Perdido

Paixón, sufrimento, superación, respeto, ledicia, medo, felicidade, compañeirismo, vexigas, sorrisos….e moito moito AGARIMO.

Con estas palabras, pódese resumir a experiencia vivida estes días.

O pasado 1 de Abril, saían de As Pontes rumbo a Torla (Huesca), un grupo de amig@s e veciñ@s do Clube de Montaña O Caxado para vivir e desfrutar  dunha nova e primeriza (en moitos casos persoais), aventura en alta montaña nunha paraxe sin igual nos Pirineos oscenses. Os integrantes de esta expedición foron 10 ponteses (Moisés, Elisa, Oscar C., Marqués, Jose S., Nacho, Mónica, Pol, Nahel e Tania), un ferrolano (Jose Leixa), un laxense (Julio) e máis unha cambadesa (Salomé). A mestura de veteranía e experiencia con xuventude e gañas, fixo de este grupo, un auténtico equipazo.

Tras a longa viaxe (12 hras) e posterior acomodo no Albergue Lucien Briet (moi recomendable),  desfrutaron dunha boa cea e aproveitaron para falares de qué se iba a facer ó día seguinte…

O xoves 2, tras; erguerse ás 7:00, desfrutar dun enerxético almorzo  e preparar tódolo necesario (para pasar 3 días na montaña: crampóns, piolets, raquetas de neve, casco, cordas, cintas, comida, roupa,…) no aparcamento do Centro de Visitantes de Torla; colleron o autobús que os levaría á Pradera de Ordesa, a 1.300m (en S.S e nos meses de verán está prohibido subir os coches particulares, polo que poñen buses cada 15 min). Empezan a camiñar ás 10:00 pola veira do río Arazas, de auga limpa e cristalina, e que, según se vai subindo, mostrache unha serie de fervenzas; dende a Fervenza de Arripas, pasando polas da Cova e a do Estreito nos primeiros km, ata as Gradas de Soaso (espectaculares), para rematares na Cola de Cabalo (chamada así pola súa forma na caída). E polas súas veiras e arredores, pódese disfrutar dunha poboada vexetación,; bosques de faias (hayas), abetos ou pinos. Tras unha tranquila subida de 9km disfrutando de todas esas maravillas, chégase ó Circo de Soaso a 1.800m, unha pradera rodeada de grandes paredes de caliza, e ca Fervenza da Cola de Cabalo ó lado esquerdo. Tras un tentempé, reiniciase a marcha trepando as Clavixas de Soaso (cadeas e agarradeiras de aceiro, empotrados na caliza), e tras superalas cas mochilas ó lombo, seguiron polo sendeiro que os levou ó Refuxio de Góriz (2.200m), no que farían vida nos próximos 3 días. Un refuxio fundado no 1.963, con 3 habitacións e varias liteiras, que dan acomodo a unhas 70 persoas; cun pequeno comedor, no que os rapaces do refuxio, ofrecían xentilmente as ceas e os desayunos. Non é o Casa Teresa, pero cómese moi ben jejejjejejee. Os compoñentes foron chegando pouco a pouco (16:00-16:20), e tras as primeiras mostras de ledicia e as felicitacións, acomodáronse nunha das habitacións e colocaron o material nas taquillas. Despois tomaron unhas cervexas e unhs kalimotxos mentras esperaban a cea e debatían sobre a xornada. Tras unha cea, que os revitalizou, e debatiron sobre a seguinte xornada; fóronse a durmir (uns máis que outros, porque como xa saberedes, nos refuxios hai moitas motos roncadoras jajjajaja).

Distancia: 12 km   Tiempo: 6 hrs   Desnivel: 900 m

O venres 3, e tras almorzar, inician (8:00) a marcha para intentares facer cumio no Monte Perdido (3.355m). Debido a que era moi cedo, e as baixas temperaturas da noite; deben de usar os crampóns dende a porta do refuxio para superar varias zoas de xeo. Tras subir un par de costas rompepernas, chegan ó Lago Xeado a 2.900m (10:50-11:50). Nese punto é onde tomarían a decisión de subir ou non. Tras debati-lo, deciden intentar facer cumio; a dificultade nesa zoa residía nas placas de xeo que había no último e temido tramo da ascensión, chamada A Escupidera (o nome dio todo). Nesa zoa, a parte dos crampóns, teñen que comezar a usar os piolets (un esbarón neses intres pode resultar fatídico). E tras unha agotadora ascensión, chegan ó cumio do Monte Perdido ás 14:00. Increíble momento de ledicia para os compoñentes do grupo. Tras disfrutar das vistas, capturalas cas súas cámaras e comer un pouco; desfan os seus pasos baixando de novo cara o lago, e despois ó refuxio, chegando ás 17:30. As caras de sufrimento, disimulábanse ca felicidade que os embargaba naqueles intres; para moitos, foi a cota máis alta na que estiveran. Tras cear, fóronse a durmir, esa noite pensó que non se enteraron dos ronquidos jejjejeje.

Distancia: 9km (ida y vuelta)   Tiempo: 9:30 hrs   Desnivel: 1.155 m

Sábado 4, tras erguerse e almorzar, e debido ó cansancio acumulado, o grupo divídese en dous, saíndo uns antes que outros.  Saen hacia o N, hacia o paso fronterizo con Francia. Pasan polos Llanos de Millaris, Cuello de Carabineros e a Gruta Xelada de Casteret; nese punto é onde se dividen os camiños, unhs van hacia a Brecha de Roland a 2.807m (paso fronterizo con Francia) e outros suben ó Morron dera Espluca a 2.773m. A volta ó refuxio discurre pola mesma paraxe, ainda que polas lomas opostas. Chegan ó refuxio ás 17:00. O cansancio fai mella, pero as caras de ledicia seguen de manifesto por estar disfrutando duns increíbles paraxes. Cean e a durmir

Distancia: 12 km (ida y vuelta)   Tiempo: 9 hrs   Desnivel: 600 m

Domingo 5, toca despedirse e iniciar a viaxe de volta. Saen ás 8:30 do refuxio hacia as clavixas. Tras descendelas, toman o sendeiro que os levará ata a pradera de Ordesa, para coller de novo o autobús que os levará ós seus coches. Ó seres domingo, o camino está cheo de visitantes, dende familias que levan os seus bebes nas mochilas ata unha parella de velliños que fan o camiño agarrados da man . Chegan a Torla, e desfrutan da comida nun dos seus restaurantes antes de iniciar o camiño de volta a As Pontes. Qué ancha se lles fixo Castilla desta vez jejejjeee.

 

Remata así, unha viaxe que seguro nunca olvidarán nas súas vidas.

Din que un sempre volta ós lugares onde foi feliz; así que espero que poidamos tod@s, voltares a ese maravilloso lugar.

O meu máis sincero agradecemento a tódol@s compoñentes desta expedición por esta inolvidable aventura; sodes tan grandes como a montaña.

 

Queremos darlle as gracias o amigo (Pol) por esta expectacular crónica dunha viaxe impresionante.